Corría o ano 1.997, as nominaciones aos Oscars acababan de saír, e unha das cancións nomeadas era "That Thing You Do!" da película do mesmo nome, dirixida por Tom Hanks. Estaba navegando polas redes de internet grazas a deixar sen liña á miña casa e a través de Infovía (infobirria para os amigos), e quixen buscar a canción en formato MIDI, para sacar a partitura da mesma. Busquei en Yahoo! (Google din?... non existía aínda, creouse ao seguinte ano) poñendo o nome e saír unha enlace que dicía: "That Thing You Do! - MP3 Complete Song". MP que? Nin idea. Detrás do nome había un 128kbps. Menos idea aínda. Pinché e baixouse un fichero de 4Mb. que tardou a mesma vida coa conexión a 33.600 baudios. Cando terminou executeino pero non era recoñecido por Windows . Busquei de novo en Yahoo! , só MP3, e o terceiro enlace era un Player. Descarguei e reproducín e quedeime alucinado. ¡Que ben se oe! -pensei-, pero imos, será un anaco da canción nada máis, ocupando só isto... Pois non... Era completa. Nese momento souben que aquilo cambiaría a forma de consumir música para sempre.

Máis de 10 anos logo daquilo, e logo de ver a keynote de onte, e todo o que se presentou, doume conta que o mercado ao que estamos chegando (e no que xa estamos) converteu o consumo da cultura de entretenimiento, chegando a un punto de non retorno, onde a xente afaise máis a consumilo como soporte lóxico (datos que se moven entre diferentes dispositivos) que en soporte físico. Parece obvio pensar que é máis interesante pagar 1€ por unha canción que nos guste, que non 15€ por un álbum completo con cancións que talvez non nos gusten todas. No caso do cine ou as series de TV, algo tan cotián para moitos como descargar, ver e borrar, foi visto como unha oportunidade de negocio pola industria da venda de contidos, quen inventou a posibilidade do aluguer online como o que nos proporciona o novo Apple TV. De igual forma, tamén se viu un bo nicho para xente que si quere comprar series ou películas, pero gravalas nos seus propios medios ou almacenadas en simulacros de centros de datos, ao estilo fogar, con teras e teras de información. Si falamos dos libros, tamén estamos nunha tesitura similar. Un iPad non é o mesmo que ler, pero un Kindle achégase moito e todo adicto á lectura que proba un lector con pantalla de tinta electrónica, xa non o abandona nunca máis e converte a leste no seu fillo máis preciar. Inmediatamente, cambian as prioridades e a xente comeza a consumir en formatos lóxicos. É bo, moi bo, pero temos que ser realistas. O contido online aínda segue estando por detrás do físico.

Eu pódome comprar un album na iTunes Store para gozalo, pero estouno baixando comprimido, en calidade iTunes Plus (256kbps en AAC estéreo). Xa é meu para sempre. Si pérdoo, borro ou o que sexa, sempre poderei volver baixalo, o cal é xenial, pero... poñer un CD e oír o seu son sen compresión, coa onda digital de 16 bits e 44100Hz dando todo o que pode dar de si, non ten prezo para un bo amante da música. Talvez para a música de consumo, esa onde non prima a calidade de audición da mesma, nos de igual tela comprimida, cunha onda de son mutilada, pero noutros casos non é así. Si encima ímosnos/ímonos a oír a calidade musical máxima en DVD Audio ou Bluray con pistas en 24 bits e frecuencias de ata 192000Hz, entón estaremos no éxtasis da calidade auditiva. Non todo o mundo valórao, non todo o mundo considérao importante, pero a diferenza está aí. No caso de Apple, nada sería máis fácil que poder ter a opción, se cadra por un pouco máis, de poder comprar o álbum en calidade ALAC, é dicir, Apple Lossless, que é un codec propiedade de Apple, desde o 2004, soportado por case todas as versións de iPod, onde a compresión da música é só a nivel de datos, non de alteración da onda. A música ocupa moito máis espazo, pero o son é EXACTO ao dun CD. Eu mesmo, todos os CDs orixinais que converto para levar no meu iPhone, son neste formato, convertido polo propio iTunes. Aínda así, a experiencia de ter ese CD nas túas mans non ten prezo. Algúns dirán que o CD é unha mutilación da onda de son analógica dun vinilo, pero iso xa son palabras maiores...

No caso do cine, o propio Steve Jobs ten os seus reticencias a dar por válidos formatos físicos, xa que gran parte do seu negocio baséase nos lóxicos, pero non pode pretender enganar a ninguén. Para moitos ver unha película na pantalla dun iPhone poida que sexa suficiente. Para outros o iPad é unha boa opción, con ou sen auriculares. O ordenador tamén é un bo xeito de consumo usada por moita xente. Pero un DVD con son 5.1 é outro mundo. Si é certo que a calidade do vídeo online hoxe día superou en moitos sentidos a do DVD, pero si xa falamos de Bluray, con son e imaxe en alta definición, estamos presentando un competidor imbatible para un consumo ou compra online, cuns bitrates medios nas películas de Bluray de máis de 20Mbps, que deixan polos chans calquera cousa que poidan facer a día de hoxe o resto de formatos lóxicos. O mesmo aluguer de películas ou series para Apple TV nin sequera é 1080p, senón 720p.

Libros din? Estamos na mesma. O libro electrónico é fantástico, e os libros físicos chegaron a un punto onde son máis un luxo que cultura. Cultura de luxo diría eu. Como inciso, comentar que ese modelo non debería potenciarse porque se está impedindo á xente acceder á cultura, e iso leva implícito que cando a xente quere cultura pero non pode acceder a ela, conséguea de xeitos pouco lícitos. Pero, ter un libro na man e gozalo segue sendo un luxo magnífico que sempre será mellor que calquera outra cousa en soporte lóxico. Os acabados, a portada, incluso o cheiro do papel para os máis románticos... son cousas que non teñen prezo, pero as nosas casas son cada vez máis pequenas e temos que decidir entre si vivimos nós nelas, ou a nosa colección de soportes físicos.

Que quere dicir todo isto? O que quere dicir é que o futuro está aquí. Que Apple, entre outras, potencian que o consumo cambie os seus medios e que se herden medios lóxicos de consumo a prezos máis razoables, pero que por moito que se intente, o formato físico nunca poderá desaparecer pois sempre ofrecerá unha experiencia superior ao outro. A do outro é moi boa, pero a do físico, por agora, é insuperable. Non sabemos por onde irán os derroteros, pero ao final a cultura de consumo debe ter un punto intermedio onde determinados contidos consúmanse de xeito lóxico e os máis apreciados ou valorados, fágano físicamente. Eu no meu caso, baixo moita música, gozo moito dela, e cando vexo un disco que merece a pena, cómproo. Igualmente vexo moito cine, e cando algunha película é especial, gústame tela orixinal... O futuro é máis selectivo... Industria cultural, vaian preparándose...

Físico e lóxico, o futuro da cultura escrita en AppleWeblog o 3 September, 2010 por neotheone
Enviar a Twitter | Compartir en Facebook

Habedes ter tempo de repousar as ideas despois do empacho de información sobre a Keynote de onte?

Espero que si, porque aquí vén máis.

Como sabedes estivemos en Londres , invitados por Apple España, ao evento que se celebraba na capital inglesa, para poder seguir vía satélite a conferencia musical que se celebraba en California o día de onte e tamén para probar todas as novidades que se presentaron na mesma.

Próximamente teredes detalles da miña experiencia alí (adiántovos que foi moi satisfactoria), pero seguramente agora, o que queirades saber de verdade é que tal son os novos gádgets de Apple, máis aló dos datos técnicos que se han ir desvelando entre onte e hoxe.

Así que sen máis dilación, empezaremos a comentar a gama de iPods:

iPod Shuffle

É probablemente o iPod ao que lle dediquei menos tempo, xa que as novidades non eran tan remarcables como os casos que leredes máis abaixo. Non vos vou a dicir nada que non saibades: é o reproductor de música ideal para os deportistas. O tacto é xenial, é pequeno, barato, moi lixeiro e coa re-incorporación de botóns, unha aposta segura.

Xunto ao Touch será o que máis se venda.

iPod Nano

Foi, sen ningunha dúbida (malia os renders e fúndalas que xa viramos), a sorpresa do día.  Case tan pequeno como o Shuffle pero cunha pantalla multitáctil dunha calidade similar á do iPhone 3GS. Tamén con pinza, do mesmo xeito que o seu homólogo sen pantalla. Unha capacidade máis que aceptable e unha interface similar a iOS pero sen selo.

Estiven un bo intre entretido trasteando con el e as miñas impresións non foron demasiado boas (estamos á espera de probalo intensivamente): a pantalla é demasiado pequena, non responde tan ben como no iPhone ou iPod touch (a persoa que facía a demostración tivo que facer demasiados intentos para ensinarme como se rotaba a pantalla, ata Jobs tivo algúns problemas), se ensucia moito e as similitudes co deseño dos menús pode chegar a learnos (non existe "Home button", aínda que si de bloqueo e volume).

Talvez sexa problema meu, pero non lle auguro unhas boas vendas. Necesita unha pantalla máis grande.

iPod Touch

"É como o iPhone 4 pero sen teléfono", díxose onte durante a presentación. E nada máis lonxe da realidade. Calidade de pantalla abafadora, procesador A4, vídeo en HD, moito máis lixeiro e fino... Unha marabilla técnica poder meter tanto en tan pouco, conseguindo unha autonomía de ata 40 horas en reprodución de música.

Aínda que o empregado de Apple que nos fixo o tour guiado polas novidades do produto non se quixo saír do estipulado e non nos facilitou os megapíxeles da cámara traseira ou a RAM que traía o dispositivo, puidemos constatar que as fotos que se facían eran máis que decentes (aínda que as do iPhone 4 danlle mil voltas, para que nos imos a enganar) e que podía mover iOS4 e videojuegos como NOVA sen despeinarse. A todo isto..., un gran acerto incluír o giroscopio no iPod touch, cousa que propiciará que a partir de agora convértase en algo esencial e estándar para o mundo do lecer (os shooters gañaron muchísimo).

Como dixen con anterioridad, vaise a vender como churros e si non me creedes, tempo ao tempo.

E finalmente (obviar iTunes 10 e Ping, xa que vós mesmos podédelo probar)...

Apple TV

Só estará dispoñible en Alemania, Francia, Irlanda e Reino Unido, Australia e Estados Unidos -de momento, cun pouco de sorte España estará entre os afortunados que antes de final de ano verá unha iTunes Store como Jobs manda-.

Sorprende o pequeno do tamaño, as conexións (ethernet, HDMI -saca vídeo a 720p-, audio óptico, mini USB e toma de corrente) e a facilidade de uso (aínda que todas as accións realízanse co Apple Remote, algúns conceptos hérdanse de iOS, como o manter apertado o botón central para re-ordenar capítulos ou volver á pantalla inicial).

Os prezos en Estados Unidos son realmente baratos (hai que recordar que é streaming e nós só alugamos as series ou películas -que poderemos ver durante os 30 días seguintes ao seu pago, segundo comentáronnos-) e a posibilidade de compartir contido directamente desde o teu ordenador (e próximamente desde calquera iDevice) é o que fai deste produto algo redondo, aínda que me mostro bastante escéptico que poida chegar a funcionar no noso país.

Por certo, o iPod Classic, que non foi mencionado no día de onte, mantense para os que desexen levar a totalidade da súa música encima.

Xusto debaixo tendes/tedes unha galería con máis fotos.

Nova gama de iPods e Apple TV: primeiras impresións escrita en AppleWeblog o 2 September, 2010 por devildv
Enviar a Twitter | Compartir en Facebook

Onte, durante keynote de Apple, Steve Jobs anunciou que coa chegada da versión iOS 4.1, o iPhone 4 pasaría a poder facer fotos en HDR (High Dynamic Range) coa cámara integrada de 5 megapíxeles. As imaxes cun alto rango dinámico combinan unha serie de fotografías con varios niveis de luminosidad para compensar as excesivas diferenzas entre zonas claras e escuras. Deste xeito, dependendo da foto, podemos gozar de detalles que se perderon por un exceso de luz ou dabondo.

Como xa vos contamos, o iOS 4.1 GM xa foi enviado aos desarrolladores e como sempre non tardaron en aparecer as primeiras probas desta nova función na cámara do iPhone 4. Como podedes ver na galería que acompaña a estas liñas tralo salto, o uso de HDR pode axudar a lograr unha mellor fotografía segundo o contexto. En tómalas exteriores o HDR consegue equilibrar a paisaxe co brillo do ceo pero nas interiores pódese correr o perigo de alterar as cores.

Xa que logo, en xeral dependerá de nós mesmos valorar cando o HDR será necesario pero en calquera caso, o iPhone 4 gardará no carrete a foto orixinal e a HDR para despois elixir cal é mellor. A única mala noticia achega desta actualización é que ao parecer non se poderán facer fotos HDR co novo iPod Touch, malia as súas nova cámara de 1,3 megapíxeles. Cousas de Apple.

Vía: Gizmodo

O uso do HDR mellora a cámara do iPhone 4 escrita en AppleWeblog o 2 September, 2010 por lorenzopv
Enviar a Twitter | Compartir en Facebook

Una das novidades que trae iTunes 10 (o cal xa está dispoñible para descargar) é AirPlay. En realidade, Apple véndenos esta funcionalidad como a evolución de AirTunes, que non se trata máis que dun sistema de reprodución de música sen cables a través dun AirPort Express.

Para empezar, un AirPort Extreme non é o mesmo que un AirPort Express. A principal diferenza entre eles é que o primeiro é moito máis potente e podemos conectar máis de 10 equipos á rede, mentres que o Express non nos permite compartir arquivos desde un disco duro USB. Ademais, só podemos acceder a AirTunes a través dun AirPort Express.

O funcionamento de AirTunes consistía en conectar o noso AirPort Extreme ao noso Mac a través de Wi-Fi e enchufar o AirPort a unha toma de corrente. Entón, cando conectabamos o AirPort Express a uns altofalantes con conector Minijack, a música que soaba polo noso iTunes, reproducíase no altofalante.

Ademais, si tiñamos varios AirPort Express pola casa, podiamos gestionar desde o propio iTunes que altofalantes ían estar funcionando dentro da casa. Ata aquí moi bonito. O problema? Que nos sae por un ollo da cara montar a instalación, xa que os **91 Euros **do cacharro non o fan precisamente barato.

Pero entón que é AirPlay?

Precisamente é isto o que veu a emendar Apple con AirPlay, xa que agora non é necesario dispoñer dun AirPort Express para ter fío musical inalámbrico por casa. Pero coidado porque isto trae os seus inconvenientes. Mentres que con AirTunes calquera altofalante con entrada Minijack valíanos, con AirPlay necesitamos equipos de altofalantes, dock para iPod, amplificadores, etc certificados por Apple para usar este sistema, e que teñan conectividad Wi-Fi.

Por agora, Apple dinos que marcas como Bowers & Wilkins, Marantz, JBL, iHome ou Denon incorporarán AirPlay nos seus sistemas. Espermos que pronto o implementen outras marcas. Ata poderiamos ver actualizaciones de firmware nalgúns equipos actuais que xa teñen Wi-Fi.

Si pensabamos usar AirTunes nun equipo de gama alta, non hai problemas; pero si queremos usar AirPlay nun sistema de altofalantes "humilde" vainos a ser imposible (de momento), porque as marcas que Apple seleccionou, non fabrican equipos precisamente baratos. Ademais, a oferta é moito máis limitada neste último caso.

Mentres que con AirTunes só podiamos escoitar un xogo de altofalantes á vez, con AirPlay poderemos ter todos os altofalantes que queiramos reproducindo a nosa música á vez, para si movémosnos/movémonos por diferentes habitacións do fogar, non perder o ritmo da música.

Ademais, si o equipo permíteo, AirPlay mandaralle toda a información da canción que esteamos reproducindo: título da canción, artista, álbumes, tempo transcorrido e restante, e ata as carátulas.

Máis aló da música

Pero AirPlay non se limita só a iTunes e uns altofalantes remotos, senón que tamén potencia a comunicación entre o novo Apple TV e iTunes. Gran parte da culpa tena a súa ausencia de disco duro e a completa dependencia dun Mac ou unha conexión directa coa iTunes Store.

Ademais de poder transmitir contido multimedia do noso ordenador ao Apple TV, podemos facelo desde o noso iPhone, iPad e iPod Touch, todo de xeito completamente automática e de forma transparente ao usuario. Nada de complexas configuracións, todo moi ao estilo de Apple.

Grazas a esta funcionalidad de AirPlay, si estabamos vendo (por exemplo) unha serie no autobús de camiño a casa no noso dispositivo iOS, tan só temos que pasala ao Apple TV para acabar de vela na tele do salón. Non hai problema en que o contido sexa en Alta Definición, xa que grazas a que todos os dispositivos de Apple soportan o estándar Wi-Fi 802.11 N de alta velocidade, poderemos transmitir este contido con moita máis fiabilidad que co clásico Wi-Fi 802.11 G.

De momento, esta funcionalidad non está dispoñible, porque será iOS 4.1 quen a soporte, e de momento este non está dispoñible. Para facer funcionar AirPlay en iOS, á beira do botón de Avanzar no reproductor de vídeo, apareceranos a opción de AirPlay e mostraranos os dispositivos aos que podemos enviar o sinal. Unha vez que seleccionemos o Apple TV, o vídeo deixa de reproducirse en iOS e comeza a visualizarse no Apple TV.

O que aínda non queda moi claro é si o vídeo reprodúcese en iOS e mándase xa descodificado ao Apple TV, ou si mándase o arquivo ao Apple TV e é este o que o descodifica.

A fondo: Que é AirPlay? escrita en AppleWeblog o 2 September, 2010 por Diego Learche
Enviar a Twitter | Compartir en Facebook